February 09, 2004

Saturday night till Sunday morning


Zaterdag een fijne dag gehad. Bij het wakker worden al direct met z'n allen in de stress omdat Lisa haar 30-jarige bestaan ging vieren. Blijkbaar doen ze in Zweden bij leeftijden als 25 en 30 hele grootse dingen. Daar is een klap tijd en geld tegenaan gesmeten in dit geval, zoals je onder andere al in het goulash-verhaal hebt kunnen zien.

Na veel vijven, zessen en schoonmakerij was ik het echter zat, en ontstond de behoefde aan frisse lucht, dus toen ben ik maar 'ns met camera en portemonnaie op zak de stad in getogen. Per metro, want daar zijn zoveel leuke mensen altijd. Kiekjes van een Bob-Dylan-kloon, een "sympathieke", "lieve" oude dame, een kussend paartje en een oudere heer met zijwielen later was ik dan bij de platenzaak aangekomen die het reisdoel vormde, alwaar ik me nog even kwaad gemaakt heb, want de nieuwe Al Green is *alleen* in een kopieer-beveiligde versie te krijgen, en die inferieure rotzooi koop ik gewoon niet.

Op weg terug naar huis met vier nieuwe platen op zak nog langs een kapsalon gekomen die "Crinkle Hair" heette. Ik vraag me dan altijd weer af wie daar de klanten zijn eigenlijk. Bovendien nog gezien dat de jaarlijkse "Slutspurt" is begonnen. Dat betekend helaas niet dat er sletten gespoten worden, maar is gewoon het woord voor de laatste loodjes, het eindsprintje als het ware, van de jaarlijkse uitverkoop. Meer kan ik er niet van bakken. Toch altijd leuk om de reacties van Engelstaligen op die borden te zien.

Feest was goed. Werd een beetje wazig met toch een drankje of twee, waar die foto wel van getuigd. Opruimen de dag erna ging gelukkig goed, want wonder boven wonder had ik geen kater opgelopen. Zal waarschijnlijk iets te maken hebben met die liter sap die ik op het eind van de avond naar binnen kinkte.

Wat mij echter verontrust is het niveau waarop de vrienden van Lisa aan haar denken: Ze kreeg een zelfgedrukt boek met een 20-jaar-vriendschap-kroniek van ??n vriendin, en een video-productie in dezelfde geest van drie anderen. Erg ontroerend en leuk allemaal. Net alsof je een avond naar Mies Bouwman hebt zitten kijken, maar dan live en met spontaan applaus.

Posted by Chris at February 9, 2004 01:21 AM
Comments

Om even op een detail in te gaan... Die Al Green is ook in een standaard LP uitvoering te krijgen. Dubbel LP overigens zelfs. Erg mooi, met echt blue note label en zo.

En die kopieerbeveiliging (waar ik achter kwam nadat ik de cd gekregen had) is ook nu weer gewoon kut. Oftewel, kopietje?

Posted by: Arno at February 9, 2004 10:03 AM

Ja, zo ging dat nu ook met die laatste Kent-schijf "Vapen och Ammunition". Kopieerbeveiliging betekend inferieure kwaliteit van de CD, dus die weigerde ik te kopen. Heb toen maar een kopietje gedraaid. Nu zag ik 'm laatst als nice-price (10 Euro) liggen zonder kopieerbeveiliging. Dus die ga ik dan maar 'ns kopen. Goeie plaat.

Maar die Al Green doen we inderdaad wel kopieren als ik naar Nederland kom week 10. De platenindustrie begrijpt het allemaal gewoon niet, geloof ik.

Posted by: chris at February 9, 2004 10:21 AM