Wintertijd

De keus van Chris V

Zo'n rare Best of schijf...

In Zweden wordt er veel gesproken over de zogenaamde "Gubb-rock" hetgeen vrij vertaald ouwe-lullen-rock betekent. Dan heeft men het over de Stones, Ulf Lundell, Tom Petty, Deep Purple en dat soort dinosaurussen. Eigenlijk een soort stadion-rock waar alle mannen tussen de 35 en 55 vrij idolaat van zijn, die mannen die ooit cool dachten te zijn maar ergens het contact met de tijdgeest van 2004 verloren hebben. Mannen met spijkerjasjes en grijze rock'n'roll kapsels. Misschien hier en daar mannen met een mindere mid-life crisis.

Nu houd ik van nature niet zo van Gubbrock. Natuurlijk, toen ik nog in de polder woonde luisterde ik ook naar Golden Earring en Whitesnake, net als iedere andere boerenlul die op de trekker zat 's zomers. En uiteraard vond ik het prachtig, die lange kijk-mij-'ns-veel-noten-per-seconde-kunnen-spelen gitaar-solo's. En uiteraard wilde ik ook mannelijk zijn met geruite flannellen overhemden en zo. Maar sindsdien is er veel veranderd.

Derhalve dacht ik ook nooit dat ik een typische Gubbrock-band zou gaan promoten tijdens mijn "De keus van Chris" serie. Maar nu is het dan toch zo ver. Ik ga een Creedence Clearwater Revival lied kiezen. Eigenlijk begon deze ellende met een computerspel wat ik vorige week maandag van Lisa kreeg. Voor m'n verjaardag. Het spel heet Battlefield Vietnam, en de makers hebben er 27 liedjes ingelegd die tijdens het spel gespeeld worden. Allemaal liedjes die ook op een typische "Tour of Duty" verzamelaar staan.

En dat heb ik veel zitten spelen. Zonder internet thuis zelfs, want de single-player mode is ook heel OK. En toen merkte ik dat er niets is dat beter is dan het hard (en dan bedoel ik ook hard) over de luidspreker horen schallen van Creedence als je met je Huey een hot LZ probeert te bereiken. Krachtige muziek voor krachtige mannen die met krachtige wapens rond rennen. Kan het allemaal meer mannelijk worden? Dacht het niet, nee.

En daar houd ik dan toch wel weer van. Da's nou rock'n'roll. Ik weet 't, 't is tragisch, en ik ben er vroeg bij, die mid-life crisis. Al op m'n negenentwintigste. Maar wat doet een mens er aan?

Luister daarom hier naar het twee minuten en achttien seconden durende Fortunate Son.

Posted by Chris at April 26, 2004 08:57 AM